ගැහැණිය මේ මහා පොළවද මන්දා හිරු සඳු නැගුනට නෑ කිසි වෙනසක්… ළඳුනගේ ජීවීත අමිහිරි කවියක්… ඒ හැම

මගෙ අම්මා සතුටු සයුර මත කඳුළු කැට ඇත ගැඹුරු ජලය මත දුක් සෝසුසුම් ඇත වසා පැතිරුණු සිනා

කිරුළු පලඳින දිනන දියණි කොපමණ ඈයෝ හෙලුවත් ඔය අනඟ                

අස්වැසිල්ලක් මගේ සිතට අස්වැසිල්ලක් රිදුම් දෙයි හද කිතිකැවිල්ලක් නොපෙනෙනා දුර ඈත ගමනක් ඔබත් එනවා සොඳුර තවමත් රූ

බුලට් හෙවත් මූනිස්සම් කවි (අවි) – අවුරුද්දත් වෙනස් වෙලා ගහ කොළ මල් ඵල බර වී –  වසන්තයට

හිත මිතුරු ජලය සුරකිමු දිවි හා සමයි සිතා ගඳක් සුවදක් රසක් පාටක් නැති දෙයක් ලොව තිබෙනවා දිවිය

තිබහට ‘වතුර’ මිස සමකළ හැකි ද අන් දෙය මාර්තු  විසි දෙකයි ලෝකයේ ජල             දිනය දොළොස් මසකට වරකි

සුරකිමු නිල් දියවර මිහිපිට පවතිනා සම්පත් බොහෝ               ඇතීඉන් වටිනාම සම්පත නම් ජලය                  වෙතීලෝකයේ පැවැත්මට එය උපකාරි            

විමසුවොත් මගෙන් ඇයි වැස්සට ආදරේ කරන්නේ?      වැස්ස හන්ගනවනේ මගේ කඳුළු     හේතුවක් නොවිමසා     කොන්දේසි විරහිතව     කාටවත්

රැකේවී මනුසත් – තිබුවොත් ජලයත් සිහිල් පවනට තුරු වියන් පත් රැකෙයි දිනකදි මතු ලොවේ සොබා සිරි සුබ

දියක අරුම නේක විසිතුරු සේද දිය ඇලි මවයි නිබඳව සිත්තමක්ශ්‍රී පතුළ සිඹ ගලන ගංගා අප ලැබූ මහ

දිය බිඳුවක වටිනාකම කුසට අහර නැතත් අපට ජලය නැතිව සිටිය හැකිද දිය බිඳුවක වටිනාකම කවදා තේරුම් ගනීද

නසන්නට නොව රකින්නට දුන්හිඳ මනාලිය ආඩම්බර අසිරි ගෙනේ නිල් මානෙල් පියුම් පිපි වැව් පොකුණු පෙනේ රන්වන් ගොයම්

රිසි ලෙස නොව නිසි ලෙස පෙනෙන හැමතැන රැකිය යුතුවේ ජලය අරපිරි මැසිමෙන් අපතේ යන්නට නොදි සතුටට නිස්

දිය බිංදුව පුංචිම පුංචි උල්පතකින් උපන් ජල බිංදු සනුහරේම කියන දේ නාහන විසේකාරම ජල බිංදුවක් මං හිතේ

සුරකිමුු මිහිමව දුන් දායාදේ ජල සම්පත සුරකිමු යන වදන් පෙළේ අනගියි අපට මිහිපිට ඇති දායාදේ. සීතල සිසිල්

බුලට් හෙවත් මූනිස්සම් කවි (අවි) – සුරකිමු සැමදා වතුර අපේ පණ මෙන් හිතලා පරිසරයට හිතකාමී කටයුතු –

“පුත නුඹ” මහමෙරකි මට   දහසක් පැතුම් පුරවා ගෙන හද මැද්දේපුත නුඹ ගැනයි සිතුවේ අතැඟිලි යුද්දේකවුරුද මගේ