බුලට් හෙවත් මූනිස්සම් කවි ( අවි) – හොඳ ගතිගුණ රකිනු පුතේ ඔබ කරනා හැම වැඩකම ගුණවත් බව

දිවිය වියනට දිරිය සවියක් අතැඟිලි තුඩින් ගෙන ඇස පසාරු කර යමින් දියකිඳුරියක විලාසයෙන් ලියන් ගොතති නෙක විලාසිතාවන්

මිනීමරු යාලුවා… රස්සාවක් සොයා දහ අත දුවනකොට අලුගෝසුවෙක් ඕනෑ යැයි කියන කොට පව්කාරයින් වනසන යම පල්ලෙකුට දෙවරක්

නොලද නුඹට නෙතු කතා කර නුඹෙන් ලද ආදරය තුරුලු කර හදවතට මං සිතින් විඳවනවා වැසි වසින වෙලාවට

දයාබර මවුනි පින්බර උදෑසන පිබිදී කුසුම් මෙන් දෙවැට දිගේ ඇදී නුඹේ තුරුළට අවුත් ගෙවයි හිරු අවරට යනතෙක්ම

බුලට් හෙවත් මූනිස්සම් කවි (අවි) – තුරුණු වියයි ආදරයයි තුරුණු වියට ආදරයක් ඕන ඒක නම් ඇත්තයි දිනෙන්

බුලට් හෙවත් මූනිස්සම් කවි ( අවි) මේ පින් බිමේ ඉපදුන ඔබ පින්වතෙකී ගුණදම් කියා දී මවුපියෝ ඔබ

73 වන නිදහස හෙළ ධජ ඉහළ ඔසවා හිස මුදුන    නමා විරුවන් සිහිකරන්නේ අත් පපුවෙ    තබා රට දැය

නිදහස නිවහල් වූ දේශයක සිට නිදහසේ සිතුවිලි ගොනුකරන්නට… ජීවිතය විඳින්නට ජීවිතේ කියාදුන් ඒ සොඳුරු මතකයන් හිටියා නම්

ආදරය දුන්නොත් ආදරය වැරදි සිතකට විඳවන්න වෙයි අපට මැරෙනතුරුම පුදන්නට හැකිනම් අහිංසක සිතකට ආලය තමයි ලෝකයේ ලස්සනම

කට උත්තරය මගේ හිතේ ඇති දුකට කෙරුවා මන් වැරැද්දක් ඒත් මට ඒ නිසා නෑනේ පසුතැවිල්ලක් ඉස්පෙක්ටර් මහත්තයෝ

ජීවිතේ හැමදේම ලැබෙන්නෙත් නෑ ලැබුන දේ වටින්නෙත් නෑ මිනිස් සිත එහෙමමයි සනසන්න ලේසි නෑ දුකින් හිඳ ඵලක්

ඇයි කුරිරු වුණේ නුඹ මහමෙරක් පැතුම් බැඳ සිත ඇතුළේ රඳවගෙන හැඟුම් මගෙ පුදකෙරුව නමුදු දැන් ඔබ කොහෙද

ස්තූති ඉතින් ගොදුරු වී රුදුරු වසංගතයට අඳුරු වූ යුගයට සොඳුරු ලෙස බෙදා හදාගෙන නැඹුරු කළා සුපුරුදු ජීවිතයට,

මතක හදවත නැවතුන නුඹේ සිනහ ළඟ වචනත් ගොළු වූවා… බැල්මන් යාවූ සොඳුරුම මොහොතක අපේ සිත් සසල වුණා…

ඈ ගියා අදත් හරි උණුසුමයි ඇගේ සිරුර පෙර වගේ දෑස් හොඳ හැටි පියන් මොකද තරහින් වගේ මගේ

කිම නොහැකි සීගිරියෙ අප්සරාවියකට රූ සොබා පිරුණු රුව අගින් තැන්පත් වී ගිරිකුලක සිතුවමක් වුනත් ඈ ළන් වී

මව් පදවිය උරුම නැති දා කුළුඳුලේ බැඳුණ පෙම වසරකුත් ගතවෙද්දී රාගයට මග තනා කාමරේ කොටුවෙද්දි මගේ ඇඟ