![මව මහ පොළවකි](https://viyaman.lk/wp-content/uploads/2020/08/මව-මහ-පොළවකි-2-300x111.jpg)
මව මහ පොළවකි
මව මහ පොළවකිතම කොටස් වෙන වෙනමවෙන්කර වැඩි දියුණු කරනාපියා නම් වූ ඒ පොළොවෙහිහිමිකරු නම් වූ ප්රතාපවත් මිනිසාඑම බිම් කොටස්වලගොඩනැගිලා ගොඩනගලාආදරෙන් ආරක්ෂාවෙන්රැකබලා ගන්නා නමුත්පෙර දිනක කොටස්
මව මහ පොළවකිතම කොටස් වෙන වෙනමවෙන්කර වැඩි දියුණු කරනාපියා නම් වූ ඒ පොළොවෙහිහිමිකරු නම් වූ ප්රතාපවත් මිනිසාඑම බිම් කොටස්වලගොඩනැගිලා ගොඩනගලාආදරෙන් ආරක්ෂාවෙන්රැකබලා ගන්නා නමුත්පෙර දිනක කොටස්
තහනම් වැට කොටු බැන්දේ – මගේ ළඟම තියාගන්නනුඹ නොදන්න ලෝකය ගැන – ආදරයෙන් කියා දෙන්නමුරණ්ඩු හිත අකමැතිනම් – ඒ දේවල් දරා ගන්නඅහස පුරා ඉඩ තියෙනවා
ජීවිතේ මට ලැබුනෙඔබව දුටු මුල් දිනේ…පැතුම් කන්දක් මැව්වේ ඔය බෝල ඇස් දිගේකප්පරක් දුක් ගැහැට ලැබුණ මේ ජීවිතේනුඹ නිසයි හැමදාමහිනා මල් පීදුනේමහ මෙරක් තරම් ඇතිනුඹට මගෙ
මවක් නැති පියෙක් නැතිනුඹ නුඹටම උරුම නැතිමාවතේපහනයි නුඹරෑ මනාලියේ කාසි කොළ දෝතින්මහිස නමා වැළඳගෙනදැන දැනම ඇයිමිරිඟුවටඅත වනන්නේ මිරිඟු දිය සොයා එනනුහුරු පිපාසිතයන්ටකිමද නුඹ සිඳ නොයනාගංගාවක්
සිනහ පොදියක් දෝතින්ම ගෙනවිටෙක නුඹ මට උරුම කෙරුවා සිනහ පමණක් උරුමයැයි මාකඳුළු එනතුරු සිනහ වූවා රුදුරු දළ රළ නැගෙන අයුරින්උහුලන්න බැරි දුකක් දැනුනා සතුට නුඹ
එකම මව් කුස නූපදුන මුත්එකම සෙවණක යට ඉඳන්එකට එක්වී සිනාසෙමු අපිසොයුරු පෙම හද තුළ දරන් රුදුරු වන මැද නොදැන නිසි මගමං මුලා වූ විට එදාසබඳ
දුරුත්තේ නුඹ ඇවිත් ගිහින් ටික දොහයිනේ මේ තරම් ඉක්මනට ආයෙමත් නුඹ ඇවිත් දෝර ගලන සතුට සිත පතුලේ තද කරන් මොණරියක් ලෙසින් මා හිනැහුනා සත්තකින් ආයෙමත්
අම්මි ඉන්න ලෝකේ ඉඳන් වැස්ස එන්නේ මෙහේ… සීතලේට දොයියන්නයි තාත්තිගේ අතේ… වළාකුළක නැග ගියා ද කුරුලු අම්මි නුඹේ… ඇයි ද ඉතින් මේ තෙමෙන්නේ තාත්ති කෝ
නිස්සාර ඇසිල්ලක මල් පිපෙන උදෑසන ලස්සනට පාටවෙන හීන මහ ගොඩක් ඇත නොකියාම කාටවත් නතියෙන්ම මවාගත් හංගාපු සිනාවෙත් තියෙනවා කතාවක් කඳුළකට වඩා බර සිනාවලු
සතර පෙරනිමිති දැක කළකිරිලා මරඟ රැඟුම් දැක ඒ ගැන දුක හිතිලා දුකට හේතු සොයමි අදිටන් කරලා ගිහිගෙයින් නික්මුණේ රජ සැප අත හැරලා පාරමිතා පිරුවේ ලෝසත
දුවති සමහරු කලබලේ පෙන්වමින් තම සතු බලේ සිනාසී ඔබ මහ කැලේ නිහඬ අඳුරක මිහිතලේ කඩා සීමා බන්ධන ලබන්නට ලොව වින්දන සටනටම ඔබ කැන්දන වියරු වැටිලා
මුළු ලොවම එකලු කරන ඒ එළියේ හිනැහෙන මුළු ලොවම පුබුදුවන ඒ එළියේ පිපෙන නිසලව ගෙවී යන ඒ රැයේ හමා යන මගේ ලොවට එළිය දෙන ඒ
මතක හදවත නැවතුන නුඹේ සිනහ ළඟ වචනත් ගොළු වූවා… බැල්මන් යාවූ සොඳුරුම මොහොතක අපේ සිත් සසල වුණා… අතකින් ඇල්ලූ කැලළක් නැති මුත් හදවත ස්පර්ශ කළා…
ඈ ගියා අදත් හරි උණුසුමයි ඇගේ සිරුර පෙර වගේ දෑස් හොඳ හැටි පියන් මොකද තරහින් වගේ මගේ මැණික නැගිටින්න ඇයි පමා මේ වගේ දන්නවද මගේ
කිම නොහැකි සීගිරියෙ අප්සරාවියකට රූ සොබා පිරුණු රුව අගින් තැන්පත් වී ගිරිකුලක සිතුවමක් වුනත් ඈ ළන් වී බැලුවොතින් හැඟේවී සතුට ඇත සුන්වී දුක්ඛිතම ජීවිතයකින් ඉන්ට
මව් පදවිය උරුම නැති දා කුළුඳුලේ බැඳුණ පෙම වසරකුත් ගතවෙද්දී රාගයට මග තනා කාමරේ කොටුවෙද්දි මගේ ඇඟ උඩට වී එදා ඔහු දඟලද්දී පෙනුණේ නෑ හොඳ
යන්න කලියෙන් පුතේ යන්න කලියෙන් පුතේ උඹ දන්නෙ නැති තාලේ කතාවක් තියෙනවා ගැන උඹේ පොඩි කාලේ අහන්නට වෙලාවක් උඹට නැති වුන වෙලේ කියවපං මගෙ වචන
පොඩි දූ සමාවී මට දෙන්න අවසරමහත්තයෝ බුදු වෙන්න පිං ගෙනකොතන හරි වරදක් වෙලා ඇතිහිතෙන්නෙම මට ඒ වගේ… සුවඳ පවුඩර් මූණේ ලා ගෙනතාත්තේ මං යනව කී
ජීවිතය සංසාරේ දිගින් දිගට ආශාවන් පොදි බැදගෙන ඔලොගු කරේ එල්ලාගන මම ගාටනවා… මුල මැද අග කොහෙද කියා සොයා බැලුවේ නැහැ තාමත් යන්නන් වාලේ දිගටම තවමත්
සිතක මහිම ඉපදුණු මගේ රට පින්බර මුතු ඇටය ලස්සන ගමක සිත් පිනවන පරිසරය නෙතට ගැටෙන විට දැනුණා හද සුවය රැකගමු අපේ බ්රැන්ඩික්ස් නාමේ ධජය අසරණ
ගොළුව ළතැවෙන සෙනෙහස ලියන ලියැවෙන සොඳුරු ගෙත්තම් ඔබට නොලියුණු මිහිරි කවිදම් ගොළුව ළතැවෙන සෙනෙහෙ කෙතරම් තිබුණදෝ ඔය ලයෙහි කොතෙකුත්… දැවි දැවී ළතැවෙවී පසුවී සසලවී හද