![නුඹ මට](https://viyaman.lk/wp-content/uploads/2020/08/නුඹ-මට-1-300x111.jpg)
නුඹ මට
මල් යායක රඟන සමනල රෑනක් ළා කොළ පාටින් සැලෙන වසන්තයේ ප්රථම කාර්තුවේ තුරු හිසක් සියලු එළි නිවුණු රැයක පෑයූ පුර හඳක් කතරක රැයේ හමුවන මිතුරෙක්
මල් යායක රඟන සමනල රෑනක් ළා කොළ පාටින් සැලෙන වසන්තයේ ප්රථම කාර්තුවේ තුරු හිසක් සියලු එළි නිවුණු රැයක පෑයූ පුර හඳක් කතරක රැයේ හමුවන මිතුරෙක්
තුන් සිතම සනසන පින් කරපු සෙනෙහසක් නෙතු අස්සේ කිතිකැවෙන උනු කඳුළු බිංදුවක් අයිතියක් කිව නොහැකි නමක් නැති බැඳීමක් මිය දෙන්න ඉඩ නොදෙන නුඹත් එක් ඉනාවක්
නිහඬ හදවත පුබුදුවාලු රෝස කුසුමක් නුඹම වූවා… නිසල දෙනයන සසල කර වූ සිහින නිම්නය නුඹම වූවා… අඳුරු වූ ලොව එකළු කර වූ සොඳුරු සඳ දිය
මියැදෙන හදකට ජීවය දෙන්නටහැකිය මා හට උදව් වන්නටසිතා සිටිමින් කල් ගෙවන විටලැබුණි පණිවුඩයකිය මා හට නියම කරගත් දිනයලේ බිඳක් දන් දෙන්නළඟාවන විටදී මගේසිත කියයි දිව
දෙරණේ අඳුරු දුරු කළ දෙවි සඳ පාන සරණේ නුඹයි සැම වෙත සෙනෙහස ගේන වරුණේ කුමට ඔබ මිනිසෙකි අසමාන අරුණේ ඔබ වෙතයි හද ඇසි
කෝකිල නාදය අතරින් කජු නාඹර ඵල තුරුඟින් වසත් සමය පැමිණි මගින් ආවේ මරුවා එසැනින් මිනිසුන් ගෙට කොටු වුණා වන සියොතුන් ඉගිලුනා පරිසරයම හැඩ වුණා ලොව
හීනෙන්වත් නොසිතුව වෙලාවටනුඹ ඇවිදින් අපෙ ජීවන රටාවටඉන්නට උදා එක්තැන්වී ගෙදරටමකවදා ද යන්නේ සැනසුම දී ලෝකයට සොබා දහම
සාලය මැදට එක් වී සියලු දෙන මාපිය සෙනෙහෙ විඳිමින් තුරුලට ම පැන ආගිය තොරතුරින් දොඩමළු වී ගෙවුන සිහිවෙයි ඒ අතීතය හද
වළාකුළු මත නැගුණු ඇසළ සඳ කලුවරටපිපුණු මෘදු කුමුදු මල් ළං කරන් ඔය ළැමටපියෙන් පිය නැගෙමින් මහ සෙනඟ මැද බුදු පුදටඅහඹුවක් ලෙස දුටිමි නුඹෙ දෑස පෙර
ගිනිහල් ගේ ගිනි කාගෙන වෙහෙසට නෙත් රතු වුනාද දුහුවිලේ රුදු පහරට මැලවුණු ගත වියැලුනාද පවනැල්ලේ අතුරාගෙන දරු සෙනෙහස පුද කළාද අරුණැල්ලේ මල් සුවඳට මව් සෙනෙස
අසාර කතර තුළතුෂාර සිසිල බෙදමින්දයාව දෝවනය කරන්නාවුඅතරක් නොමැති දිවිමංතලාවේදොරටුව අභියසවිරාජමානව වැඩසිටිනා අප්පච්චි… රුධිරය කිරි නොවුනත්නිමක් නොවන දරු සෙනෙහස අභියසකඳුළු සාගරයේ උරුමකරුවාඅප්පච්චි… අව් වැසි ආශිර්වාදයක් කරගනිමින්සඟවාගත්
දුරක් ගෙවා එන්නෙමි මම කාසි පනන් සොයා ගන්නවයසට යන කලකදි නැහැ කාටත් කරදර කරන්නපාන්දරම අවදිවෙලා රස බොජුනක් උයා ගන්නදක්ෂයි මම හැමදාමත් පැවරුන වැඩ නිම
මහණ වුණු පොඩි හාමුදුරුවෝ අප්පච්චිට මං විතරක් බරක් වුණාද මං හින්දා අපෙ ගෙදරට අපල වෙලාද අප්පච්චී මං එක්කල තරහා වෙලාද පන්සලකට දන් දුන්නේ එපා වෙලාද…
රත්තරන් අම්මා මහ මුහුදේ මහ සුළඟට රුවල ඉරෙයි යන බියෙන් වෙර දරාන දුක උහුලන පින් කඳ නුඹ මගෙ අම්මේ… මඩ වතුරේ හැඩට පිපුන පිපී දිලී
මවු පදවිය මවෙත ලබාදුන් මගේ පුංචි දියණියනි අම්මා යන උතුම් අරුත පහදා දුන් සුරඟන නුඹ දෙව්ලොව සිට මගේ කුසට පැමිණියාද හොර රහසෙම නුඹෙ සුරතල් පුංචි
පාසල් මිතුර ඉස්සර ගැන මතක් වෙද්දි සිහි වෙනවා උඹව දැක ගන්නට විදිහක්වත් නැද්ද කියා විටෙක මතක් වෙනවා එක පාරට වෙනස් වෙලා ඇතිද නෙත ගැටෙද්දි හඳුන
නෙතු හැඬුවා නුඹට හොරා පාළු අහස කළුවර වී සඳේ කිමද නුඹ නාවේ… ඇගේ ළමැට ගුලි වන්නට මගෙ සෙනෙහස මදි වූයේ… සරා සඳේ තරු දිලිහේ නුඹ
නික්ම ගිය විරුවාණනි සතුකොට මතක ජීවන සිත්තම් ඉරුණි නෙතු අදහනු බැරුව හිත කඳුළින් තෙමුණි අතුඅග වැදී ලිස්සා යන හඬ ඇසුණි පුතු ලක් මවගේ ඇකයෙන් ගිලිහී
කොරෝනා මිනිස් කැල හට වෛර කරනා වසංගතයක් චීනේ හැදුනා… ලොවේ තැන තැන දහස් ගණනින් බලා ඉද්දිම ඇඳට වැටුණා… සබඳ උන්ටත් ඔබට මට මෙන් ගොඩක් ලස්සසන
අම්මා යහපත් දේ යහපත් ලෙසින් ද අයහපත් දේ අයහපත් ලෙසින් ද දකින්නට සම්මා දිට්ඨිය කියා දුන්නේ ඔබයි කුරිරුයි, කපටියි, ආත්මාර්ථකාමියි පුතේ මේ සමාජය නිතර හොඳ
අනර්ඝයි ඔබ අද ඔබ, දැකුම්කළුයි, පිරිසිදුයි, පිළිවෙළයි, ස්තූතියි කැඩපත ඔබට… සන්නාලියටත්, සපතේරුවාටත්,