දුවති සමහරු කලබලේ පෙන්වමින් තම සතු බලේ සිනාසී ඔබ මහ කැලේ නිහඬ අඳුරක මිහිතලේ කඩා සීමා බන්ධන ලබන්නට ලොව වින්දන සටනටම ඔබ කැන්දන වියරු වැටිලා

මුළු ලොවම එකලු කරන ඒ එළියේ හිනැහෙන මුළු ලොවම පුබුදුවන ඒ එළියේ පිපෙන නිසලව ගෙවී යන ඒ රැයේ හමා යන මගේ ලොවට එළිය දෙන ඒ

මල් යායක රඟන සමනල රෑනක් ළා කොළ පාටින් සැලෙන වසන්තයේ ප්‍රථම කාර්තුවේ තුරු හිසක් සියලු එළි නිවුණු රැයක පෑයූ පුර හඳක් කතරක රැයේ හමුවන මිතුරෙක්

තුන් සිතම සනසන පින් කරපු සෙනෙහසක් නෙතු අස්සේ කිතිකැවෙන උනු කඳුළු බිංදුවක් අයිතියක් කිව නොහැකි නමක් නැති බැඳීමක් මිය දෙන්න ඉඩ නොදෙන නුඹත් එක් ඉනාවක්

නිහඬ හදවත පුබුදුවාලු රෝස කුසුමක් නුඹම වූවා… නිසල දෙනයන සසල කර වූ සිහින නිම්නය නුඹම වූවා… අඳුරු වූ ලොව එකළු කර වූ සොඳුරු සඳ දිය

මියැදෙන හදකට ජීවය දෙන්නටහැකිය මා හට උදව් වන්නටසිතා සිටිමින් කල් ගෙවන විටලැබුණි පණිවුඩයකිය මා හට නියම කරගත් දිනයලේ බිඳක් දන් දෙන්නළඟාවන විටදී මගේසිත කියයි දිව

දෙරණේ අඳුරු දුරු කළ දෙවි සඳ                පාන සරණේ නුඹයි සැම වෙත සෙනෙහස          ගේන වරුණේ කුමට ඔබ මිනිසෙකි                    අසමාන අරුණේ ඔබ වෙතයි හද ඇසි

කෝකිල නාදය අතරින් කජු නාඹර ඵල තුරුඟින් වසත් සමය පැමිණි මගින් ආවේ මරුවා එසැනින් මිනිසුන් ගෙට කොටු වුණා වන සියොතුන් ඉගිලුනා පරිසරයම හැඩ වුණා ලොව

හීනෙන්වත් නොසිතුව                             වෙලාවටනුඹ ඇවිදින් අපෙ ජීවන                            රටාවටඉන්නට උදා එක්තැන්වී                            ගෙදරටමකවදා ද යන්නේ සැනසුම දී                        ලෝකයට සොබා දහම

සාලය මැදට එක් වී සියලු                                     දෙන මාපිය සෙනෙහෙ විඳිමින් තුරුලට ම                       පැන ආගිය තොරතුරින් දොඩමළු වී                               ගෙවුන සිහිවෙයි ඒ අතීතය හද                            

වළාකුළු මත නැගුණු ඇසළ සඳ                 කලුවරටපිපුණු මෘදු කුමුදු මල් ළං කරන් ඔය            ළැමටපියෙන් පිය නැගෙමින් මහ සෙනඟ මැද බුදු පුදටඅහඹුවක් ලෙස දුටිමි නුඹෙ දෑස පෙර          

ගිනිහල් ගේ ගිනි කාගෙන වෙහෙසට නෙත් රතු වුනාද දුහුවිලේ රුදු පහරට මැලවුණු ගත වියැලුනාද පවනැල්ලේ අතුරාගෙන දරු සෙනෙහස පුද කළාද අරුණැල්ලේ මල් සුවඳට මව් සෙනෙස