![විමසුවොත් මගෙන්](https://viyaman.lk/wp-content/uploads/2021/04/cover-06-wd-300x111.png)
විමසුවොත් මගෙන්
විමසුවොත් මගෙන් ඇයි වැස්සට ආදරේ කරන්නේ? වැස්ස හන්ගනවනේ මගේ කඳුළු හේතුවක් නොවිමසා කොන්දේසි විරහිතව කාටවත් නොපෙනෙන්න… ඇයි මේ තරම්ම ජල රළට ආදරේ කොයි
විමසුවොත් මගෙන් ඇයි වැස්සට ආදරේ කරන්නේ? වැස්ස හන්ගනවනේ මගේ කඳුළු හේතුවක් නොවිමසා කොන්දේසි විරහිතව කාටවත් නොපෙනෙන්න… ඇයි මේ තරම්ම ජල රළට ආදරේ කොයි
රැකේවී මනුසත් – තිබුවොත් ජලයත් සිහිල් පවනට තුරු වියන් පත් රැකෙයි දිනකදි මතු ලොවේ සොබා සිරි සුබ නැවුම් පිරි හෙට දිනක් අපගේ නෙත මැවේ පොළෝ
දියක අරුම නේක විසිතුරු සේද දිය ඇලි මවයි නිබඳව සිත්තමක්ශ්රී පතුළ සිඹ ගලන ගංගා අප ලැබූ මහ වත්කමක්කුඹුරු අස්වනු සරුසාර කෙත් නිවයි කුසගිනි මහමෙරක්පුංචි ජල
දිය බිඳුවක වටිනාකම කුසට අහර නැතත් අපට ජලය නැතිව සිටිය හැකිද දිය බිඳුවක වටිනාකම කවදා තේරුම් ගනීද ජලඋල්පත සුරකින වන රුක් රැකගන්නේ කොහොමද මිනිසුන් ඇයි
නසන්නට නොව රකින්නට දුන්හිඳ මනාලිය ආඩම්බර අසිරි ගෙනේ නිල් මානෙල් පියුම් පිපි වැව් පොකුණු පෙනේ රන්වන් ගොයම් කරලින් පිරි කුඹුරු පෙනේ නිල් දියවරින් රන් අස්වනු
රිසි ලෙස නොව නිසි ලෙස පෙනෙන හැමතැන රැකිය යුතුවේ ජලය අරපිරි මැසිමෙන් අපතේ යන්නට නොදි සතුටට නිස් කාරනේ ගියොත් වැසිකිලි වැසිකිලියට යලි යලිත් කල්පනාවෙන් වැඩේ
දිය බිංදුව පුංචිම පුංචි උල්පතකින් උපන් ජල බිංදු සනුහරේම කියන දේ නාහන විසේකාරම ජල බිංදුවක් මං හිතේ හැටියට හැම පාරකම යන ඔය අතරෙ අහම්බෙන් දුටුවා
සුරකිමුු මිහිමව දුන් දායාදේ ජල සම්පත සුරකිමු යන වදන් පෙළේ අනගියි අපට මිහිපිට ඇති දායාදේ. සීතල සිසිල් දිය දහරා ඇති දෙරණේ සුරකිමු රකිමු පණමෙන් ජල
බුලට් හෙවත් මූනිස්සම් කවි (අවි) – සුරකිමු සැමදා වතුර අපේ පණ මෙන් හිතලා පරිසරයට හිතකාමී කටයුතු – කරන්න මොහොතක් සිතුවාද ඔෆිස් යන ගමන් ගෙදර කුණු
“පුත නුඹ” මහමෙරකි මට දහසක් පැතුම් පුරවා ගෙන හද මැද්දේපුත නුඹ ගැනයි සිතුවේ අතැඟිලි යුද්දේකවුරුද මගේ දිවියට ගිනි අවි විද්දේ නැත පිළිතුරක් අද මා
බුලට් හෙවත් මූනිස්සම් කවි ( අවි) – හොඳ ගතිගුණ රකිනු පුතේ ඔබ කරනා හැම වැඩකම ගුණවත් බව රැකිය යුතුයිඔබ යනෙනා හැම තැනක්ම කීමට හැකි විය
දිවිය වියනට දිරිය සවියක් අතැඟිලි තුඩින් ගෙන ඇස පසාරු කර යමින් දියකිඳුරියක විලාසයෙන් ලියන් ගොතති නෙක විලාසිතාවන් සා ගිනි නිවාලමින් නෙත් යුග පාදමින් සරුකරමින් ජීවිත
එකමුතුව රැකගනිමු නිදහස ජාතියෙන්වත් ආගමෙන්වත් කුළල් කා භේදය නොවී හිඳින තුරු එක ජාති ඇල්මෙන් එකම ධජයක් යටට වී විසල් බාධා ආවමුත් වට සැලි සැලී දණ
බත් ගස අවාරෙටත් ගම් හතකට තුන්වේලම පිරිමහන්න පොලොස් වගෙම කොස් වරකා පිරිලා තිබුණා නොවැ ඕසෙට හිතාමතා නිය පාරක් නොගහා ඉන්න පොරොන්දුවෙන් තාත්තා හැමදාම වැන්දෙ හිතේ
ප්රීතිමත් නත්තල සීත සුළං රැලි දසත හමන්නේ ගහ කොළ මල් අතු රිකිලි නටන්නේ තරුවක් පායා අහසේ දිලෙන්නේ දුප්පත් ගවලෙන තුළ ඉපදෙන්නේ මරියතුමිය පින්බර මව වන්නේ
කළුත් නැති සුදුත් නැති ‘අළු පාට’ තාල මැවෙන හැන්දෑවක මාල බැන්ද රන්දෝලක කාල රාමු අළු පාටින් මතක මැවෙනවා… සීත පොදක රස්නෙ දැනී නීල නයන පියන්
සියපතක් මෙන් පිබිදෙමු කියා ඵල නැති නොමැතිකම් ගැන විසිරි සිහිනෙක සැරි සැරූ දවා රිදවයි සිත වරින් වර මට ද මාවම නැති කෙරූ ලබා කුමකට මෙවැනි
ජීවිත පොතේ පිටු අතර ජීවිත පොතේ පිටු එකින් එක පෙරළුණත් මතකයේ රැඳුණු පිටු නැවත නැවතත් පෙරළා බැලූ සඳ සතුට කඳුළ ද රැඳී තිබුණා බොහෝ පිටු
බෑනාට ආදරෙන් සේද සළුපිළි මැණික් අභරණ වත පුරා දිස්නය දිදී දුරට පෙනුණේ සුදට දිලෙනා මලක් වාගෙ විල පිපී රත්තරන් හුය එකට තබලා දෙන්නගේ දෑඟිලි බැඳී
බ්රැන්ඩික්ස් අපේකමේ සෙනෙහසයි මේ උදේ රැයින් නැගිට, ඉරක් හඳක් නොදකින ටාගට් එක ටයිම් එකට ඉවර කරන්නට දෙවැනි නිවහන ගමක ඇදෙන අපට අගහිඟකම් මැද දහසක් පැතුම්
කියන්නම් ආදරේ ළමැද හරි මැද්දෙන් ම පළලා නුඹව හිත පතුලෙන් ම තියලා පරිස්සම් කරනවා සිතලා සුසුම් වැස්සක් කඩන් වැටිලා අහස පොළොවට වඩා දුර ඉම