බ්‍රැන්ඩික්ස් අපේකමේ සෙනෙහසයි මේ උදේ රැයින් නැගිට, ඉරක් හඳක් නොදකින ටාගට් එක ටයිම් එකට ඉවර කරන්නට දෙවැනි නිවහන ගමක ඇදෙන අපට අගහිඟකම් මැද දහසක් පැතුම්

කියන්නම් ආදරේ ළමැද හරි මැද්දෙන් ම                  පළලා නුඹව හිත පතුලෙන් ම                 තියලා පරිස්සම් කරනවා                        සිතලා සුසුම් වැස්සක් කඩන්                   වැටිලා අහස පොළොවට වඩා දුර                  ඉම

මිහි මත දෙවිවරු අන්තිම හුස්ම පොද ගිලිහී යන                   වේලේ ගිලිහුන හුස්ම යළි අරගෙන දෙන                තාලේ දෙවියන් මිහිමතට වැඩලා මේ                    කාලේ වෙහෙසෙන හැටි

මගේ දුවට ජයසිරි මා බෝධියට පුද කළ පියුමක් වගෙයි ඔබ මගෙ දුවේ කලා වැව් දියවර පිස හමා එන සිසිල විඳ හිනැහෙන් දුවේ සඳට පෙම් බැඳි

ගැහැනියකගේ සුසුම හිමි ඔබ සටනකය රෝහලේ දිවා               රැයේ රටා දැමූ පැදුරේ මම හිඳිමි                         බියේ තබලා ගියත් ඔබෙ එඩිතර ගතිය                ළයේ මගෙ හිත

කොරෝනා ඇය ගෙන ගියා ගිහින් එන්නම් අම්මේ කියලා ගිලන් රථයෙන් ඇය ගියා කුසේ සිටි සත්මසක දරුවත් ඇයත් සමගින් නැග ගියා ඇඳුම් පැලඳුම් දවස් ගාණට බෑගයේ

කැපවීමෙන් ලොව දිනන අපි උදෑසනින් නිවසින් පිටවී එන්නේ අගනා ඇඳුමක් අපි නිම කරන්නේ ගතේ දිරිය අප වෙනුවෙන් අපි කැප කරන්නේ අඳුරු වැටෙද්දී නිවසට යළි පැමිණෙන්නේ

යොවුන් ආදරය හිඳින්නට නොහැක මටනුඹ නැතුව තත්පරයක්සොයන්නේ නුඹේ රුවයිගෙවන හැම මොහොතක් දැනෙන්නේ මාගේමයි කියානෑනේ කිසි සැකයක්සිතන්නේ නුඹේ ගැනයිකොතැන හෝ සිටියත් කවදාකවත් නොදැනුනුමේ හැඟුම් පොදියන්හිතට ඉබිකරන් මාගේකරපු සන්තාපයක් ආදරය

තාත්තා කොයිතරම් හයියෙන්අල්ලගෙන උන්නත්තාත්තේ ඉක්මනටඔය අත අතහැරුණා මටමං දන්නවාඅදත් මං තනිවෙන අසරණවෙනහැම මොහොතක මතාත්තා මගේ ළඟ ඉන්නවා කියලාජීවිතේ ගෙවුණ අඳුරු ම දවස්එකින් එක තවත් ගෙවෙද්දිනුඹේ

ගැහැනිය චන්ද්‍රයාගේ වටකුරු බව දමල්පෙතිවල සිනිඳු බව දහිරු රැස්වල කාන්තිය දමුවන්ගේ තියුණු බැල්ම දපිනි බිඳුවල සිසිලස දබට දඬුවල හීන් බව දලතාවෙන් එනෙන සුළං ගතිය දමොනරාගේ

මවු සෙනෙහස හසර නොදත් දිවි අරුණැල්ලේ මහා මේඝ සිඳ බිඳ දැමුවේ අසුරු සැණක් වූ ඔබේ සෙනෙහසමැයි හිරු සඳු තරු වී පායන්නේ… වාං දමන මවු සෙනෙහස

කුමරිය වසන්තය පමණක් ම නොව ගිම්හානය ද ස්වභාදම් මාතාව කලකදී විඳගත යුතුමය රටක් වුව ද එසේ ම වන්නේය වස්සානය මෙන් ම ඉඩෝරය ද රට වසා