![වදිමි මම හිස නමා](https://viyaman.lk/wp-content/uploads/2021/09/04-1-300x111.png)
වදිමි මම හිස නමා
වදිමි මම හිස නමා දස මස කුස දරා – මා හැදු මගේ අම්මා අත් නොහරිමි සදා – මගෙ දිවි ඇති තුරා ලේ කිරි
වදිමි මම හිස නමා දස මස කුස දරා – මා හැදු මගේ අම්මා අත් නොහරිමි සදා – මගෙ දිවි ඇති තුරා ලේ කිරි
මව්පිය සෙනෙහස දස මසක් පුරා කුසේ දරා ආලෝකය මට පෙන්වූ ලෙයින් කිරත් වෙන් කරවා මගේ කුස ගිනි නිවපූ ගිනි ගොඩක් හිතේ හිර කරගෙන මට
මිණි පහනයි අම්මා පවන් රොදකි ගත දැවටෙන හඳ සිසිලකි අම්මා අඳුර දුරැර සහන් එළිය මට දුන් මගෙ අම්මා පායන හිරු සඳු කැටිකර මා නැලවූ
ආදරේ නැළවිල්ල අම්මා ! හිරුට පෙර නෙතු පියන් ඇර හිරු කිරණ අතරින් සිනාසී කිරට හඬන දරු පැටව් සතපවා ලෙය කිරි කර නිසි ගතට වෙහෙසක් දැනුණ’මුත්
ආලෝකයේ උල්පත පාට සරුංගල් මල් පෙති සිහින දැකපු අම්මා කුසේ දැරූ බිලිඳු රුවට ජීවය දුන් අම්මා ආහාර අරුචි වී අකැපව ගිලන් වූවත් අම්මා හැම දුක්
කුසගින්න නොදත් ගැහැනිය සීනි මුල තියෙද්දිත් කහට බොන අම්මා රස්නේ බත උයද්දිත් හීලි බත කන අම්මා හාල් අඩු දවසටම බඩගිනි නොඑන අම්මා දැලි ගවුමටම පෙම්
ආදර මගේ පියාණනි! පවසමි තාත්තේ ඔබ ගැන මා දුටු ගුණ සුවඳ පොඩි අවධියේදී අප රැක ගත් හැටි පුදුම දහඩිය මුගුරු වැඟිරෙමින් මුළු ඇඟ පතඟ වෙහෙස
ගෙදර බුදුන් අම්මා දස මස කුස තුළ දරලා මා බිහි කළ අම්මා සිරුරෙහි ලේ කිරි කරවා මා කුස පිරවූ අම්මා සැම සැපතම මට ගෙන දුන්
දුවේ පුතේ ඉතා හොඳින් මේ ටික නුඹේ හිතට ගන්න… එකිනෙකාට ගරු කරන්නේ මනුස්සකම දන්න අයයි….ගරු කිරීම දන්නේ අපේ සමාජයේ බොහොම ටිකයි….නැති බැරි අය ඇති හැකි
ආදරණීය තාත්තා හංග හංගා අතේ කර ගැට කදුළු නෑ කිසිදාක පෙන්නා.. දරුවෝ හිංදා රෑට රෑටත් ඇස් ඇරන් නොසැලීම උන්නා.. මහා නුග රුක් බුරුත ලෙස සම
පණ නළ සීතල පිණි බිඳු වැටෙන උදෑසනේ හිරුටත් පෙර උදේ රැයින් අවදි වුණේ මිහිරි හඬින් ගී කියලා කුරුල්ලනේ අනාගතය ජය ගන්නා දියණියනේ දිරිය කතුන් පණ
දිරිය දියණි අම්මේ අම්මේ කාලෙකින් මං ගමට ආවේ දකින්නයි නුඹේ සිනහාවන් ඇයිද අම්මේ නුඹේ මුහුණේ මේ පෙනෙන්නේ කඳුලුවන් මහන මැෂිමේ දුකක් නෑ මට ඉන් වියන්නේ
අම්මාට… ලස්සන ද රෑ අහස තරු හුඟක් පෑව්වම පාන්දර මීදුම ද සීතලයි අද නේද අම්මේ නුඹ මං ළඟ ද මුමුනන්නේ ගී නේද පාන්දර කිරි කට්ටි
දරු පැටව් හිස් මුදුනෙ තියාගෙන අදහාපු ආගමේ පිළිසරණ නැතුවා ද කියා සැකයක් ඇතේ පාපතර යක්කුන්ගේ හිරි අරින්නට ගතේ පොඩි එවුන් බිලි ගන්නේ දුකක් නැතිදෝ හිතේ
සිටිනු මැන මගේ ලොවේ නිවා සරතැස පිපි සිතඹර එකලු කර මගේ ලොව සදා සරා සඳ ඔබ අහස මම විය නුඹේ සිනා ළඟ හැඩ වෙනා
අවසරය මහන්සිය යන්නටත් එක්කලා පිලේ පැදුරක් එලා ගත්තා දෑස් අඩවන් වෙලා එද්දිම ඉදල් පාරක් සවන් වැකුණා නෙරිය බේරී පේන විලසට චීත්තය මල් වැටී තිබුණා උඹට
පළඟැටියො පහන් දැල්ලට පෙම් බඳින ඔය පළඟැටියො මේ අසාපන්නේ නිහඬ වී තව ලොවට කන් දී දෑස් නුඹගේ වසාපන්නේ පරණ පෑරුණු හිත් දෙකක් ඇති උඩම තට්ටුවෙ
පිය සෙනෙහසේ මහිමය බිහි වන දිනේ එළි වන තුරු නිදි වැරුව පිය පදවිය බලාගෙන පෙරුමන් පිරුව මහ සාගරය සේ දුක් කඳුළැලි දැරුව පියතුම ඔබය ජීවය
වියමන් මවන රන් ලිය ඉදිකටු තුඩට ප්රාණය පොවමින් නිතින සියුමැලි ඇඟිලි රඟ දෙයි රැඟුමක් ලෙසින පිවිතුරු සිනහ විහිදා සෝ දුක් පිසින සිරිලිය නුඹය මව්බිම ඉසුරින්
පියැඹුවේ ඇයි ඈත එපිටක හුස්ම යදිනා සවන් පත් ළඟ දෑස තෙමුණේ නුඹේ විතර ද හීන අරගෙන අහස් ගව්වක පියැඹුවේ ඇයි ඈත එපිටක… දරාගෙන මම ඉන්න
අනේ මන්දා… උපන් මොහොතෙත් මගේ තනියට කිසිවෙකුත් ළඟ නොහිටි හන්දා මියෙන තුරු ළඟ ඉන්නවාමයි කියන්නේවත් ඇයි ද මන්දා… සතුටු මුහුණින් ඉන්න මොහොතට දහක් දෙන ළඟ