Author: Amila Sandaruwan

ඇත් රැජිනියේ ඉකි ගසා හඬන්නට ඇවැසි මුත් සිනාසෙන… ඒ අතර විටින් විට කැස්ස හැදි හති අරින… ඉරි තැළුණු යටි දෙපා පොල්තෙලින් පිරි මදින… මන්ද ඇත්

විඳින්නට දැන් ඒ වෙලාව වයන්නට මියුරු ලෙසකට බටනළාව නැගෙන්නට කලින් ගඟනට වැහිවළාව පිපෙන්නට සුවඳ කුසුමන් දැන් වෙලාව විඳින්නට හැකියි බිඳිමින් හුදෙකලාව තිවංක එස්. දිසානායක බ්‍රැන්ඩික්ස්

කවියකි නුඹ දෑස මානයේ රැඳෙනා මේ හිත නුඹවම සොයනා කතරකට මිරිඟුවක් සේ නුඹ මට සිහිනයක් වෙලා නින්දෙන් මා හඬවාලා හිත රිදෙනා දුර ඇදුණා දවසෙම මගෙ

මිතුදම නන්නාදුනන්නන් පිරිවැරූ වැඩබිමේ තනිවෙලා හිඳිද්දී ඔබෙ දෙනෙත් හමුවුණා මගේ නෙත් සැරිසරද්දී… මඳහසක් නැගූයෙමි හුරුපුරුදු හින්දා හසරැළි නැගුවා ඔබත් පෙර සසරෙ හමුවුණිද මන්දා… එයින් පසු

ගැහැනිය සුමුදු මල් පෙති තරම් සින්දුයි – ඇගේ කම්මුල් ලස්සන මොනර පිළකට සමයි ඇයගේ කෙහෙරැල්ල මුදු දිලිසෙන ඈත අහසේ සඳ වගෙයි ඇගෙ මුහුණ පියකරු දිස්වන

අම්මා දසමාසයක් මා, කුස තුළ නුඹ දරලා රතු ලේ සුදු කිරට හරවා මට පොවලා ජීවිත ගමන දරුවන් වෙනුවෙන් පුදලා මෑණිය අපගෙ නිවසේ දෙවඟන වීලා ජීවිත

ප්‍රේමය නිදහසේ නෙතු පියා නිදන්නට වෙර දරන නෙතු පියන් අතරිනුත් මතකයක් ඉකිබිඳින රාත්‍රිය උසාවියකි අපේ හිතේම නඩු අසන… ළං වෙලා ආදරෙන් පොරොන්දු දෙන විටදි බැරි