Author: Amila Sandaruwan

නිහඩ සෙනෙහය නොනිමි පහන් ටැඹ නුඹයි කිරි වෙන මෑණියන්ගේ ලෙයට නොදෙනිව හෙලුවා ගත පිරි දහඩිය බිඳු වැල් වින්දේ දුක් ගැහැට අප රජ කරනු වස් පෙනෙන්නට

තාත්තෙක් වගේ රකින්නට බෑ දුවෙක් සත්තයි කිසිම කෙනෙකුට සුවඳ දෙන මල් කෝටි ගණනක් දිලිසි දිලිසි හැඩට උන්නට ලොකුම දුක් කඳ ගහක් විඳිනවා පුප්පලා පෙත් උඩට

මගේ පණ රැක දුන්න නුඹයි මගේ අප්පච්චි මගේ හම සුදු වෙද්දී ඔබේ හම රළු වෙච්චිමගේ වත දිලිසෙද්දී නුඹේ වත වැහැරිච්චිමගේ සවි වැඩි වෙද්දි නුඹේ සවි

කවදා ද පියාගේ නාමය රජ වෙන්නේ සිනාසෙන්නට අත්තටු දුන් අප්පච්චීදුක් ඉහිලුව හිත ඒ හැටි නෑ නිච්චීමනසින් කඩන් වැටෙනා විට දැවටෙච්චීලොවම එළිය කළ නාමය අප්පච්චී හිරුට

බැල්ලක් උසාවියට කික්කි මං දුඹුරු යැයි ලියා ගන්නජාතකය ඕනද නොහැක එය කියන්නවාසයක් නැත හිතුනු විටකදි ලගින්නපොරකෑව විතරයි කොහෙද මොහොතක් නිවෙන්න මල්ලිලා අරන් ගියෙ පිරිමි හින්දා

මතු මතුත් බුදුවන, ඔබයි මා ආදර අප්පච්චී නොගැඹුරු පැහැදිලි දියක පෙනෙන මෙන් ජායාව උවතේ පැහැදිලිය එය මට කිසිඳු අඩුවක් නොමැතිව කරදඩු උස් මහත්ව අප වැඩිහිටි

මගේ ලෝකේ හිරු වී සදා හදවත් ගොලු වූ වචනයට පොර බදිමි මම අමුණන්න නිසදැස අවසරයි මගේ තාත්තේ ඔබේ සුවඳ විඳින්නට මෙලොව ආ දවසේ මා ඔබේ

ජීවයෙන් පිරි සොබාදම ගස් වැල් මල් පිබිදී හිනැහෙනවා ගංගා ඇළ දොළ ගලා බසිනවා රෑන් රෑන් විහඟුන් ඉගිළෙනවා සොබාදහම අප සැම සුරකිනවා කුණු දමමින් අපිරිසිදු නොකරන්නේ

පරතරය නොනිමි කතරක විඳින දුක සැප කඳුළු ලියකම් මව මවා සසර ගමනක සුසුම් හඬ මැද ක‍ටු කිනිති හදවත් තළා නොදැක රන් මුතු කාෂ්ටක මහා පොළොව