සොඳුරු ගෙත්තම් මවන්නී… සුමුදු සුසිනිඳු වතින් සැදි මුත් මලක් නොවුණා රුවැත්තී උණු කඳුළු නෙතු අගම රැඳි මුත් නැගූ හසකැන් සිතැත්තී උදා අරුණෙහි මුදා නිදි ගැට

ගැහැනියක් කියන්නෙම සුන්දරම කලාවක් සොයන්නට නොහැකි තැන විවේකී වෙලාවක් ලෝකයක් ඉදිරියෙත් විඳිමි හුදෙකලාවක් සිනහවෙන් කඳුළු කැට සඟවගත් මුලාවක් ගැහැනියක් කියන්නෙම සුන්දරම කලාවක්… උමේෂා පතිරණ බ්‍රැන්ඩික්ස්

සමගිය බලයයි පරදේසක්කාරයින්ට යටත්ව සිටි                          ලංකාවට කාගෙන්වත් පිළිසරණක් ලැබුණේ නෑ                 ජනතාවට හැල-හැප්පිලි මැද්දෙන් ජීවිත ගෙන ගිය

සෙනෙහසේ උල්පත අහස් ගැබ තුළ හැංගු ආදරේ වැස්ස ලෙස මිහිපිටට දීලා නේක තුරු වැල් මලින් හැඩ කළ මහ වැස්ස වගේ අපේ අම්මා… වැටුණු වැහි දිය

ළමා ලොවට සොඳුරු හෙටක් ඉර හඳ තරු සේද වලාකුළින් පිරුණු අහස වගේ පුංචි පුංචි දූ පුතුනගේ ලෝකය ඒ තරම් අගේ සිර කරගෙන ඇතේ තබා නීතීවලින්

එකමුතුව රැකගනිමු නිදහස ජාතියෙන්වත් ආගමෙන්වත් කුළල් කා භේදය නොවී හිඳින තුරු එක ජාති ඇල්මෙන් එකම ධජයක් යටට වී විසල් බාධා ආවමුත් වට සැලි සැලී දණ

බත් ගස අවාරෙටත් ගම් හතකට තුන්වේලම පිරිමහන්න පොලොස් වගෙම කොස් වරකා පිරිලා තිබුණා නොවැ ඕසෙට හිතාමතා නිය පාරක් නොගහා ඉන්න පොරොන්දුවෙන් තාත්තා හැමදාම වැන්දෙ හිතේ

ප්‍රීතිමත් නත්තල සීත සුළං රැලි දසත හමන්නේ ගහ කොළ මල් අතු රිකිලි නටන්නේ තරුවක් පායා අහසේ දිලෙන්නේ දුප්පත් ගවලෙන තුළ ඉපදෙන්නේ මරියතුමිය පින්බර මව වන්නේ

කළුත් නැති සුදුත් නැති ‘අළු පාට’ තාල මැවෙන හැන්දෑවක මාල බැන්ද රන්දෝලක කාල රාමු අළු පාටින් මතක මැවෙනවා… සීත පොදක රස්නෙ දැනී නීල නයන පියන්

සියපතක් මෙන් පිබිදෙමු කියා ඵල නැති නොමැතිකම් ගැන විසිරි සිහිනෙක සැරි සැරූ දවා රිදවයි සිත වරින් වර මට ද මාවම නැති කෙරූ ලබා කුමකට මෙවැනි

ජීවිත පොතේ පිටු අතර ජීවිත පොතේ පිටු එකින් එක පෙරළුණත් මතකයේ රැඳුණු පිටු නැවත නැවතත් පෙරළා බැලූ සඳ සතුට කඳුළ ද රැඳී තිබුණා බොහෝ පිටු

බෑනාට ආදරෙන් සේද සළුපිළි මැණික් අභරණ වත පුරා දිස්නය දිදී දුරට පෙනුණේ සුදට දිලෙනා මලක් වාගෙ විල පිපී රත්තරන් හුය එකට තබලා දෙන්නගේ දෑඟිලි බැඳී