![](https://viyaman.lk/wp-content/uploads/2022/08/awasaraya-300x111.png)
අවසරය
අවසරය මහන්සිය යන්නටත් එක්කලා පිලේ පැදුරක් එලා ගත්තා දෑස් අඩවන් වෙලා එද්දිම ඉදල් පාරක් සවන් වැකුණා නෙරිය බේරී පේන විලසට චීත්තය මල් වැටී තිබුණා උඹට
අවසරය මහන්සිය යන්නටත් එක්කලා පිලේ පැදුරක් එලා ගත්තා දෑස් අඩවන් වෙලා එද්දිම ඉදල් පාරක් සවන් වැකුණා නෙරිය බේරී පේන විලසට චීත්තය මල් වැටී තිබුණා උඹට
පළඟැටියො පහන් දැල්ලට පෙම් බඳින ඔය පළඟැටියො මේ අසාපන්නේ නිහඬ වී තව ලොවට කන් දී දෑස් නුඹගේ වසාපන්නේ පරණ පෑරුණු හිත් දෙකක් ඇති උඩම තට්ටුවෙ
පිය සෙනෙහසේ මහිමය බිහි වන දිනේ එළි වන තුරු නිදි වැරුව පිය පදවිය බලාගෙන පෙරුමන් පිරුව මහ සාගරය සේ දුක් කඳුළැලි දැරුව පියතුම ඔබය ජීවය
වියමන් මවන රන් ලිය ඉදිකටු තුඩට ප්රාණය පොවමින් නිතින සියුමැලි ඇඟිලි රඟ දෙයි රැඟුමක් ලෙසින පිවිතුරු සිනහ විහිදා සෝ දුක් පිසින සිරිලිය නුඹය මව්බිම ඉසුරින්
පියැඹුවේ ඇයි ඈත එපිටක හුස්ම යදිනා සවන් පත් ළඟ දෑස තෙමුණේ නුඹේ විතර ද හීන අරගෙන අහස් ගව්වක පියැඹුවේ ඇයි ඈත එපිටක… දරාගෙන මම ඉන්න
අනේ මන්දා… උපන් මොහොතෙත් මගේ තනියට කිසිවෙකුත් ළඟ නොහිටි හන්දා මියෙන තුරු ළඟ ඉන්නවාමයි කියන්නේවත් ඇයි ද මන්දා… සතුටු මුහුණින් ඉන්න මොහොතට දහක් දෙන ළඟ
සොබාදම මැලවිච්ච මල් පොකුරු බිම බලන් ඉන්න කොට සත්තකින් මං හිතුවෙ හිරු තමයි සැර වැඩිම කුඩු පින්න වැටුණාම කඩුපුලක් පිපෙන කොට ඇත්තටම මං හිතුවෙ සඳ
ගම්මානයේ මිහිරියාව වනරොද තුළින් ඇදෙනා පොඩි කුරුල්ලනේ සුන්දර ගමකි පිහිටා ඇති යසට අගේ
අම්මලා සෙනෙහසින් ගී ගයා තුන්යමේ නළවද්දි ලේ පවා සුදු වුණා දෙතන කිරි කර දෙද්දි දංකුඩෙන් බඩ පොත්ත පිට මැද්දෙ ඇලවෙද්දි බුදුවෙන්න පැතුවෙ නෑ දරු පැටවු
රැකගමු සොබාදම් මව හරිත පැහැයට නමක් ඇත්නම් ලෝකයක් වසඟයට ගත් වනාන්තර මිස වෙනත් කිසිවක් එයි ද මතකෙට සැණයකින් රක්ත පැහැයෙන් ගලා නොගියට කඳ පුරා ලේ
සොඳුරු ගෙත්තම් මවන්නී… සුමුදු සුසිනිඳු වතින් සැදි මුත් මලක් නොවුණා රුවැත්තී උණු කඳුළු නෙතු අගම රැඳි මුත් නැගූ හසකැන් සිතැත්තී උදා අරුණෙහි මුදා නිදි ගැට
ගැහැනියක් කියන්නෙම සුන්දරම කලාවක් සොයන්නට නොහැකි තැන විවේකී වෙලාවක් ලෝකයක් ඉදිරියෙත් විඳිමි හුදෙකලාවක් සිනහවෙන් කඳුළු කැට සඟවගත් මුලාවක් ගැහැනියක් කියන්නෙම සුන්දරම කලාවක්… උමේෂා පතිරණ බ්රැන්ඩික්ස්
මහනුවර පිනි කඳුළින් වැස්ස වසී ගස්වල පිනි රටා මවයි සුන්දර වූ උදෑසනට අපූරු වෙල්යාය දිලෙයි හිරු කුමරුත් එබී බලන ලස්සන මල් කැකුළු දිලෙන දිය උල්පත්
කදුරු ජීවිතේ කතාවට හව්හරණ කැන්දා නුඹේ රුව මගෙ අතින් චිත්රයට ඇන්දා පීනසේ තෙලට කෙස් සුදු වෙච්ච හන්දා තාත්තගෙ සෙනෙහසට මං වැටක් බැන්දා උගුරු දඬු පළාගෙන
වඳිමු මුනි සිරි පා පින්බර මළුව මුදුනට නැඟ එන පහන සුන්දර වන්දනාවක අප යෙදෙන කල ලෝසත පිනට යොමු වන මහ බල මහිම බෝසත් පා පියුම
දියණියට ආදරෙන්… ඔසවමින් පා යුගල පිය නගන මාවතේ නෙක වර්ණ මල් පිපී සුවඳ දෙයි දස අතේ ඒ සොඳුරු මල් අතර වහං වූ කටු තියේ නපුරු
දෙමාපිය ස්නේහය සෙනෙහස පහස මැද මව්පිය ඇසුර තුළින් මැනවින් නෙතට දිස්වෙයි හරි දැකුම මුලින් වැනසුන හදක මව්පිය බැති සුවඳ මලින් සිනහව සතුට සැඟවෙයි දුක් කඳුළුවලින්
සිත රැඳි නුඹට දැවුණු සිත සනසන්න මිහිරි කවියක් වන්නනිදි නොමැති දෙනුවනට පහන් තරුවක් වන්නලස්සනම මතකයක සිහින විජිතය වන්නමා සිතේ නිරතුරුව නුඹ ලැගුම් ගෙන ඉන්න ඒ.ඒ.
ගෑනු අපි ඇත්තටම නිදිකුම්බා වැල් වගේ අනේ නෝනේ අසනීප දරුවට බෙහෙතක් හේතක් කරනවා වෙනුවට ඔය තරම් රැවුම් ගෙරවුම් දරාගෙන ඉන්නට අම්මෙක් වුණේ මං මගේ පෙර
ජය ගන්න පුත මගේ… රෝස මල් ඇතිරූ මාවතක් නොව ජීවිතේ ගල් බොරලු විස කටුත් එමට ඇත මාවතේ නුවණ නුඹේ යොදවලා නිරන්තර පොතපතේ ඉගෙනීම කරන් පුත
කවිකාරිය මං පිපුණ මලක සුළං පොදක සිනා බිඳක නුඹව දකින තනි තරුවට කවි පබඳින කවිකාරිය මං නුඹ පෙන්වූ සෙනේ ගඟට අනන්ත මුදු වදන්වලට ගෙවාලන්න නෑ